تحویل هر سالی تو هر ایینی با شادی و جشن همراهه ولی سال قمری با طلوع چند خورشید متحول می شه که در واقع این تحول انقلابیست عالم گیر برای عزای کسی که نه تنها خود بلکه به همراه خانواده خود به موقوف کربلا رفت تا «ارْجِعِی إِلَى رَبِّکِ رَاضِیَةً مَّرْضِیَّة»*را برای عالم معنی کند.رضایتی که با نماز ظهر عاشورا نشان داده شد و با خون پاکشان پای آن امضا شد.

امام حسین(ع) که عالمی در سوگ او فغان سر می دهند و در کلاس آزادگی و جوانمردیش تلمذ می کنند کسیست که برای اثبات حقانیت دین خود در محاصره هم رسالتش را به طور اصولی و با صدایی رسا ابلاغ کرد تا همه انسان ها در تمام اعصار بدانند که امر به نیکی ها و نهی از زشتی ها وظیفه هر انسانی است.

اما مظلومیت حق طلبی رسولان الهی از ابتدای تاریخ تا همین امروز وقتی بیشتر نمودار می شود که افراد، فروع را ارجح بر اصول می دانند، تا جاییکه بعضی از همین ماهایی که سینه چاک آن امامان مظلوممان هستیم گاهی دینمان می شود قد یک ظرف غذا، انجایی که متبرک بودن می شود ظاهر لقمه هایمان در حالیکه شاید در همان حوالی بیماری به امید دانه برنجی نذری چشم به در می دوزد؛ گاهی دین بعضی از ماها می شود به سنگینی عَلَم ها، آنجاییکه صوت اذان آسمان شهر را عطراگین می کند ولی بعضی ها که انگار گوش هایشان با شنیدن غریبه شده، علامت به دوش راه مردم را می بندند و به هر سمتی که می خواهند حرکتش می دهند و بر کسانی اشک می ریزند که در زیر باران تیرهای دشمن عزتمندانه با خالق خود به گفتگو نشستند و نمازشان را ادا کردند؛ همین بعضی از ماهایی که دینمان می شود به آبکی بودن ته چای هایی که به همراه لیوانش بر روی زمین می اندازیم و شاید دلمان نمی خواهد فکر کنیم که قامت چه کسی برای برداشتنش خم خواهد شد.

و شاید در میان فریادها و عزاداری هایمان، صدای پیرمرد زحمت کشی که در نیمه های شب با زمزمه های زیر لب خود یا حسین(ع) می گوید و شهر را از ظرف هایی که ما با توجه یا بی توجه به روی زمین انداخته ایم تمیز می کند بیشتر شنیده شود. آنجاییکه قامتش نه از عَلَم که از زباله هایی که ما عَلَم به دوش ها، ما سینه زن ها، ما عزاداران بروی زمین می اندازیم خمیده شده تا قامت شهر در تمیزی استوار باشد.

امام حسین(ع) و یاران بزرگوارشان جهاد کردند تا زیر بار ظلم نروند و اسلام واقعی را به جهانیان معرفی کنند، و حال چه تلخ است که با دسته های عزاداریی که به نام امام حسین(ع) در خیابان ها برپا می کنیم راه عبور و مرور مردم را سد کرده و به نوعی به انها ظلم می کنیم؛ با صدای زیاد طبل و دوهل ها و بلندگوهای مداحی که به نام امام حسین(ع) راه میاندازیم آسایش را از کسانی که محتاج آن هستند سلب کرده و به نوعی به آنها ظلم می کنیم؛ با انداختن ظروف نذری بروی زمین پس از صرف محتوای آن، باعث آلودگی شهر می شویم و به نوعی به خودمان و دیگران ظلم می کنیم.

بیاییم امسال بهتر از سالهای قبل عزاداری کنیم و بیشتر به رفتار خودمان توجه داشته باشیم تا دعای خیر دیگران بدرقه راهمان باشد و دل داغدار امام زمانمان(ع) از ما خوشحال شود.

*سوره ی مبارکه ی فجر آیه ی 28

نوشته شده در آبان 92



تاريخ : ۱۳٩۳/۸/٧ | ٤:٤۳ ‎ب.ظ | نويسنده : محمدرضا | نظرات ()
  • اس ام اس دون
  • پي سي سون